Nieuwsbrief week 44

Team Gaga

29 okt

2 minuten om te lezen

Met Halloween zet iedereen een masker op. Rond AI doen we dat het hele jaar.

1 minuut over waarom een team samen bang is voor iets waar niemand alleen bang voor is

We gaan iets opbiechten. 🫣Bij Gaga werkt Claude elke dag mee. Niet als ghostwriter, wel als sparringpartner.

In het begin waren we, zoals iedereen, vooral onder de indruk van hoe snel het teksten schreef. Die fase duurde niet lang. AI-teksten herken je ondertussen van ver, en daar hadden wij snel genoeg van. Wat ons wél overtuigde, was een andere manier van werken: van output naar uitkomst. Niet "schrijf dit voor mij", maar "help me dit te analyseren".

Interviews doorploegen, patronen zoeken in een berg data, een prototype bouwen zonder dat één van ons kan programmeren, een hypothese onder druk zetten. Het denkwerk blijft van ons: onze ervaring, ons oordeel, onze kritische blik. Maar wat vroeger te lang duurde of te duur was, ligt nu binnen handbereik.

Toch zien we buiten onze muren vaak iets anders. Zodra AI ter sprake komt, wordt het stil aan tafel. Capabele mensen die plots niets meer zeggen, elk overtuigd dat zij de enige zijn die het nog niet doorhebben.

Psychologen noemen dat pluralistische onwetendheid: iedereen twijfelt in stilte, gaat ervan uit dat de anderen het wel snappen, en dus handelt de hele groep naar een overtuiging die bijna niemand echt heeft.

Prentice en Miller zagen het al in 1993 op de campus van Princeton: de meeste studenten voelden zich ongemakkelijk bij de drinkcultuur, maar dachten dat ze de enige waren. Dus dronk iedereen mee.

Vergelijk het met een spookhuis. Iedereen schuifelt zwijgend verder, want niemand wil de eerste zijn die toegeeft dat hij bang is. En net door dat zwijgen bevestigt iedereen bij de ander de indruk dat er niets aan de hand is.

De klassieke reflex van organisaties is: meer tools, meer opleidingen. Alsof het een vaardigheidsprobleem is. Maar de rem is sociaal. De stilte is geen gebrek aan kunnen. Het is iedereen die zich beschermt tegen een oordeel dat niemand uitspreekt. Daar helpt geen cursus tegen. Wel een context waarin niet-weten gewoon de norm is.

30 seconden over hoe je het licht aandoet in het spookhuis

Laat de meest senior persoon als eerste toegeven dat die ook zoekt. Eén "ik heb het eigenlijk ook nog niet door" van bovenaf prikt de illusie door dat iedereen al mee is.
Bouw een speeltuin, geen examen. Niemand wil klungelen met een nieuwe tool voor een publiek dat meer lijkt te weten. Geef mensen een plek, fysiek of online, waar prutsen net de bedoeling is.
Leg de startlijn voor iedereen op nul. Zeg bij de start letterlijk dat niemand er al goed in hoeft te zijn. Een gedeeld vertrekpunt haalt de angst weg om de achterblijver te zijn.
Deel je missers, niet alleen je successen. Onze favoriete AI-momenten zijn die waarop Claude er met volle overtuiging naast zit. Je zegt het, zonder gespannen stilte of gekwetst ego, en je krijgt terug: "Je hebt gelijk." Wie zo'n moment deelt, laat zien dat jouw oordeel het verschil maakt. En dat maakt het meteen een stuk minder eng.